โดย GB Jones
GB Jones ไม่เคยจบการแข่งขันในอันดับที่หนึ่งของ The Iditarod หรือการแข่งขันสุนัขลากเลื่อนอื่นใด ในปี 2002 และอีกครั้งในปี 2004 เขาวิ่งเข้าเส้นชัยการแข่งขันสุนัขลากเลื่อนระยะทาง 1,100 ไมล์ในตำแหน่งท้ายๆ ของกลุ่ม และเขาถอนตัวจากการแข่งขันในปี 2003 นี่คือบันทึกการเดินทางสู่นอมของ GB ซึ่งพิสูจน์ว่าชัยชนะเกิดขึ้นได้แม้กับผู้ที่ไม่ได้มาถึงเป็นคนแรก
You don't have to win to have a story worth telling, and GB Jones proves that with every mile he logs near the back of the pack. The details about his 2002 and 2004 runs give you a real sense of what those 1,100 miles demand from a person.
The near-last-place finishes in 2002 and 2004 make for a far more gripping read than any champion’s memoir. I read the whole 1,100-mile race tension in one sitting, and his dry take on being at the back of the pack had me laughing out loud. It’s refreshing to follow a real musher, not a legend.
It’s refreshing to read about a musher who’s more focused on the grit of finishing than on winning, and the detail about those two 1,100-mile runs near the back really makes you respect the effort. The writing captures that underdog spirit without over-glamorizing it, though I wish it dug a bit deep